Widok na Jasło
1. SKANSEN ARCHEOLOGICZNY KARPACKA TROJA w Trzcinicy

Ponad 4000 lat temu! obecną Trzcinicę zamieszkiwała ludność sklasyfikowana jako grupa pleszowska kultury mierzanowickiej. W roku 1991 odkryto tu jedną z pierwszych silnie ufortyfikowanych osad znanych z terenu Polski, która powstała w początkach epoki brązu. To także tu odkryto pierwszą w Polsce osadę zakarpackiej kultury Otomani-Füzesabony odznaczającej się wyraźnymi wpływami śródziemnomorskimi, a datowaną na okres 1650-1350 p.n.e.!
Po ponad dwóch tysiącach lat od upadku Karpackiej Troi teren ten zasiedlili Słowianie. Wznieśli oni wielki gród o powierzchni 3 hektarów, otoczony monumentalnymi wałami obronnymi, które jeszcze dzisiaj w niektórych partiach sięgają 10 m wysokości. To właśnie owo stanowisko nazywane jest "Wałami Królewskimi". Gród funkcjonował w latach 770-1030 r. n.e.

Słowianie pozostawili po sobie kilkadziesiąt tysięcy zabytków, w tym wspaniały skarb srebrny, w skład którego wchodziło okucie pochwy miecza – arcydzieło rzemiosła wczesnośredniowiecznego.

Archeologiczny Karpacka Troja stanowiący oddział Muzeum Podkarpackiego w Krośnie. Pomysłodawcą budowy skansenu w Trzcinicy jest Jan Gancarski – dyrektor Muzeum Podkarpackiego.

Cały kompleks składa się z terenu grodziska oraz parku archeologicznego leżącego u jego podnóża. Na grodzisku zrekonstruowanych zostało ponad 150 m wałów obronnych, 2 bramy prowadzące do grodu (z epoki brązu i wczesnego średniowiecza) oraz 6 chat. Na terenie parku archeologicznego zlokalizowane są rekonstrukcje wioski otomańskiej z początków epoki brązu oraz słowiańskiej w wczesnego średniowiecza.

2. Biecz

Miasto do połowy XVI w. było jednym z największych w Polsce. Przeżyło swój rozkwit w XIV i XV wieku dzięki posiadaniu statusu miasta królewskiego, zaś od XVII w. zaczęło podupadać. Współcześnie jest niewielkim, turystycznym miasteczkiem o malowniczym położeniu oraz licznych zabytkach. Do obiektów zabytkowych Biecza wyróżnionych tylko w rejestrze zabytków województwa małopolskiego należą: dzielnica staromiejska Biecza, kościół farny pw. Bożego Ciała, budowany w latach 1490-1510, kościół pw. św. Barbary z 1860, stara plebanią pełniącą niegdyś funkcję klasztoru norbertanek, zespół klasztorny reformatów, składający się z kościoła św. Anny z XVII w. oraz klasztoru i zabytkowego ogrodzenia, kaplice bieckie: kaplica św. Floriana z I poł. XIX w. oraz kapliczka słupowa na Harcie z 1812, synagoga z 1850, cmentarze wojenne z I wojny światowej: nr 105, 106 i 109, ratusz z wieżą z 1450, przebudowywany w XVI w., Dom Kromera z 1519, tzw. Kromerówka, Dom zbója Becza z XV w., gród starościński z I poł. XVI.

Binarowa

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła w Binarowej z ok. 1500 r. jest jednonawowy o konstrukcji zrębowej z drewna jodłowego, z wieżą od zachodu z 1596 roku (najstarsza znana drewniana wieża przykościelna). W latach 1602-1608 dobudowano wieżyczkę na sygnaturkę. W Kościele znajdują się wyjątkowo cenne malowidła z XVI-XVII w. oraz gotyckie rzeźby z XIV wieku m.in. pozostałość ołtarza Czterech Świętych Dziewic. W latach 1641-1650 świątynię gruntownie przekształcono: powstała kaplica pw. Aniołów Stróżów, przebudowano chór muzyczny, powiększono otwory okienne, wykonano nową polichromię.

Łużna - Cmentarz wojenny nr 123, znajduje się tu 46 grobów zbiorowych i 829 pojedynczych

Cmentarz żołnierzy z czasów I wojny światowej zlokalizowany w Łużnej na wzgórzu Pustki. Jest to największy cmentarz wojenny z tego okresu w Galicji Zachodniej. Na cmentarzu pochowanych jest: 909 żołnierzy armii austro-węgierskiej (w przeważającej części Polaków), 65 żołnierzy armii niemieckiej, 212 żołnierzy armii rosyjskiej i NN. Cmentarz powstał w miejscu walk w maju 1915. Na Pustkach znajdowały się okopy rosyjskie. Ukryte w lesie przetrwały ogień artyleryjski i pozwoliły armii rosyjskiej stawić opór. Wojska austro-węgierskie i niemieckie zdobyły wzgórze, lecz poniosły duże straty w ludziach. Cmentarz zaprojektował kierownik artystyczny okręgu IV Jan Szczepkowski. Kształtem jest zbliżony do nieregularnego trapezu. Od frontu znajduje się płot z kamiennych słupków oraz drewnianych sztachet. Na wprost wejścia znajduje się pomnik w kształcie sarkofagu.

Ciężkowice - Rezerwat przyrody nieożywionej "Skamieniałe Miasto"  

Położony jest na północno-zachodnich stokach wzniesienia "Skała" (365 m n.p.m.). Obszar "Skamieniałego Miasta" jest pierwszym w Karpatach, gdzie zostały rozpoznane struktury kopalnych podmorskich osuwisk. Skałki występujące w rezerwacie zbudowane są z piaskowca ciężkowickiego, który pojawił się około 30 mln lat temu (era kenozoiczna, epoka dolno-eoceńska). W 1948 roku utworzono rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 15 ha. Przez "Skamieniałe Miasto" prowadzi niebieski szlak turystyczny, na którym spotykamy skałki o nazwach: Czarownica, Ratusz, Grunwald (Piekło), Warownie, Orzeł i Pieczarki, Borsuk, Piramidy i Lisi Wąwóz, Pustelnia, Baszta Paderewskiego, Cyganka i Grzybek, Skałka z Krzyżem, Wąwóz Czarownic i Wodospad.

"Dworek Ignacego Paderewskiego w Kąśnej Dolnej "  

Wybudowany w 1833 przez ówczesnego właściciela wsi Pawła Gostkowskiego murowany parterowy budynek, skierowany na wschód, z otwartym gankiem opartym na czterech kolumnach i zwieńczonym attyką. Dwuspadowy dach dworku przykrywa nieużytkowe poddasze. Dwór stał się znany w 1897, gdy kupił go Ignacy Paderewski. Przez kolejne dwa lata trwała przebudowa. Paderewski zdecydował jednak, aby zamieszkać gdzie indziej. Od 1903 kiedy to mistrz Paderewski sprzedał dworek zmieniali się kolejni właściciele do 1945 kiedy to majątek został upaństwowiony. Dzięki staraniom Tarnowskiego Towarzystwa Muzycznego, a następnie Centrum Paderewskiego Tarnów – Kąśna Dolna, ten jedyny na świecie zachowany do naszych czasów dom Mistrza, funkcjonuje nie tylko jako ośrodek koncertowy, ale i miejsce pamięci oraz muzeum Paderewskiego.